Fijn dat je er bent!

Nu je vader of moeder ernstig ziek is, heb je er een grote taak bij. Veel ziekenhuisbezoeken en geregel, je doet het met liefde. En toch voelt het ook zwaar, ondanks dat je dat niet wilt. Vooral de emotionele kant is heftig. Je ziet je ouders lijden en voelt die vreselijke onmacht als een bal in je buik. Je voelt machteloosheid, frustratie en van binnen ben je bang. Bang voor de toekomst. Je doet wat je kan en kunt ze desondanks niet beter maken.

Herken je dit:

  • Naar het ziekenhuis, weer een onderzoek, weer een scan. Uiteraard ga je mee, geen haar op je hoofd die eraan denkt om dat niet te doen. Stel je voor dat de uitslag niet goed is en dat je er net deze keer niet bij bent. Met ze mee gaan en bij ze zijn, dat is wat je wilt.
  • Je kunt je op werk moeilijk concentreren. Eigenlijk ben je elke dag een stuk minder productief dan je zou willen. Ter compensatie neem je werk mee naar huis en log je ’s avonds in. Tijdens deze uren probeer je wel te werken, maar in de praktijk googel je je suf naar overlevingsstatistieken en nieuwe behandelingen.
  • Je sleept jezelf ’s ochtends uit bed en ontwijkt de spiegel in de badkamer. Je weet heus wel dat je donkere wallen hebt. En ja, je weet ook heus wel dat die lang dagen niet heel gezond zijn. Je weet het wel, maar vind van binnen dat het nu even niet om jou draait. Jij bent tenslotte gezond.
  • Je maakt je zorgen over de toekomst. Je bent nu al zo moe en hebt het gevoel overal tekort te schieten. Er wachten nog zoveel e-mails, je wilt nog zoveel mensen bellen, maar kunt het gewoon niet opbrengen. Je betrapt jezelf steeds vaker op de gedachte dat je eigenlijk niet weet hoe lang je dit volhoudt. Hoe moet het straks, als de zorg straks nog intensiever wordt?
  • Je hoort collega’s vakantieplannen maken. Van binnen snak je naar rust, jij zou er zo graag tussenuit willen. Even de wereld stil zetten. De zorgen vergeten en ontspannen, genieten. Maar je durft het gewoon niet aan om een reis te boeken. Je zou het jezelf nooit vergeven als jij lekker op vakantie bent terwijl het misgaat met de ziekte. Als je ouders je nodig hebben en jij honderden kilometers verderop plezier hebt.
  • Je vraagt je sterk af hoe andere mensen dat toch doen. “Want zo zwaar is jouw leven nu ook weer niet”, zeg je tegen jezelf. Je bent immers volwassen en hebt een goede band met je ouders. Wat is er mis met je dat je je zoveel frustratie en onmacht voelt?

Hoe nu verder?

Je weet het allemaal wel, dat het niet goed gaat me je. Je weet wel dat je de overspanning nabij bent. Maar het lijkt zoveel makkelijker om door te buffelen. Dat is immers wat je al maanden, misschien zelfs jaren doet. Jij bent tenslotte gezond, toch? Nog wel.
Wees eens eerlijk. Elke week ben je moeier, zijn je wallen groter en ben je emotioneler. Hoe denk je dat het over 2 weken met je is, of over hooguit 2 maanden? Wat nu als er een uitzaaiing gevonden wordt. Of als er straks nog iemand ziek wordt en je hulp nodig heeft.
Als jij straks overspannen thuiszit, hoe goed gaat het dan met je ouders?

Coaching

Waar help ik je mee?

Grip

Het begint allemaal met praktische handvatten. We brengen jouw situatie in kaart en kijken hoe we dit kunnen verbeteren. Zodat je op korte termijn al effect merkt.

Rust

Stress is een reactie van je lijf op de situatie. Even focus op jezelf. Want ook jij bent belangrijk, juist jij. We gaan werken aan een stabiele basis. Een ontspannen houding kun je leren, ook in stressvolle situaties.

Verbinding

Je zult merken dat de kwaliteit van de relatie omhoog gaat. De band met je naasten verdiept zich en wordt beter. Verbinding draait om elkaar zien, horen en waarderen. Ook hier help ik je met praktische oefeningen.

Wil je op de hoogte blijven?

Meest recente artikelen en blogs

Previous
Next