Even voorstellen

'Mijn' verhaal

Zo’n tien jaar geleden was ik vooral heel moe. De dood was nadrukkelijk aanwezig in mijn leven. 5 begrafenissen van 5 veel te jonge, ongeneeslijk zieke mensen. Mijn hart huilde mee, dus ik deed wat ik kon. Ik luisterde, ging langs, bood hulp aan. Toch had ik het gevoel dat ik op alle fronten tekort schoot. Ik maakte lange werkdagen, stopte veel energie in een relatie die niet lekker liep, zag mijn familie minder dan ik wilde en had het gevoel dat ik faalde als teamgenoot bij de sport die ik zo graag deed.

De Grote Ommekeer kwam pas een paar jaar later, op een dinsdagavond in oktober. Mijn moeder was amper drie weken ervoor overleden. Ik dacht dat de zware periode voorbij zou zijn. Het was al donker, het regende buiten en ik was nog op werk – uiteraard. Om 18:45 ging mijn telefoon, het was mijn vader. “Erica, ik moet je wat vertellen”. 

Eye of the hurricane

De grond zakte onder mijn voeten vandaan. Longkanker.
‘Nee! Ik kan dit nog niet aan’ was het allereerste wat ik dacht. Een gedachte waar ik me lang voor geschaamd heb. Hoezo “ik”? Het ging toch niet om mij, mijn vader is degene die ziek is!
In een waas verliet ik het kantoor, binnen 5 minuten zat ik op de snelweg. Zachtjes zong Ilse de Lange op de radio: “… Nothing’s changed. Here in the eye of the hurricane”. Het was alsof ik de tekst voor de eerste keer hoorde, het oog van de orkaan. Terwijl ik dacht dat de storm voorbij was.

Tijdens die autorit drong de realiteit tot me door: het leven zal nooit rustig zal worden. Er zal altijd verdriet zijn. Omdat ziekte, afscheid en de dood nu eenmaal bij het leven horen. Net zoveel als geboorte, liefde en geluk. Jaren heb ik gedacht dat het beter zou worden als de problemen voorbij waren, als er geen zieke mensen meer zouden zijn. Ik wachtte altijd op betere tijden. Een illusie.
Het leven gaat met golfbewegingen en is onvoorspelbaar. Het is juist de levenskunst om mee te bewegen, om je leven te leiden tussen de golven door.

Hoe is het nu?

Ruim 10 jaar later voelt mijn leven verre van zwaar, ik zie het vooral als een enorm cadeau en een avontuur. Ik voel minder verplichtingen en dat geeft een enorme vrijheid. Het allergrootste verschil: ik sta op met energie en ben zelden moe.

Uiteraard gaan er nog steeds mensen dood en er zijn nog steeds mensen verdrietig. Ook heel dichtbij – helaas. Ik luister nog steeds naar vrienden en collega’s en bied nog steeds hulp aan. Alleen doe ik dit nu op een manier die bij mij past. Bovendien kan en mag ik nu zelf ook angst en verdriet voelen, zonder mezelf egoïstisch te vinden.

Ik weet wat ik belangrijk vind en ik weet wat mijn grenzen zijn. Ik durf daar heel duidelijk voor te kiezen, ik zorg voor balans. Dit alles vertaalt zich in een hele fijne relatie en een goede band met mijn familie. Mijn agenda is bewust heel flexibel ingedeeld, omdat ik nu eenmaal graag tijd maak voor de mensen die ik belangrijk vind. Ik sport nog steeds regelmatig en met veel plezier. En die lange werkdagen? Dat gebeurt soms nog steeds. Niet meer uit schuldgevoel, wel uit gedrevenheid.

Wat je over mij moet weten

Om te beginnen ben ik heel nieuwsgierig. Ik ben oprecht geïnteresseerd en stel daarom veel vragen. Daarnaast lees ik veel en volg ik bijna altijd wel een cursus. Die kennis deel ik graag met je tijdens de coaching. Ik leg uit waarom ik een bepaalde oefening met je doe. Een stukje achtergrond, zodat het beter blijft hangen.

Ik krijg vaak terug dat ik een ‘zachte’ manier van werken heb, rustig en geduldig ben. Mijn eigen aanvulling: soms een tikje direct, als ik denk dat het helpt. Ik ben hoe dan ook altijd oprecht en het komt altijd uit een goed hart.

Mijn visie

Als iemand in je naaste omgeving ziek wordt, komt er veel op je af. We leren op school niet hoe je om moet gaan met zaken als verlies en rouw, terwijl dit wel te leren is.
Het leven is nu eenmaal onvoorspelbaar. Hoe beter jij jezelf leert kennen, hoe beter jij je leven leert leiden. Leiden, nadrukkelijk met een korte ei. Of er nu een orkaan staat of dat je een lekker windje in de rug hebt.

Wie ben ik?

Verwondering is een woord dat goed bij me past. Ik kijk graag met verwondering om me heen. Naar het gedrag van mensen, naar mezelf, naar de schoonheid van de natuur en naar de wereld. Daarnaast ben ik oprecht in alles wat ik doe, ben ik gedreven en vind ik de combinatie van kennis en intuïtie waanzinnig interessant.

Wie ben ik nog meer? Als je me zou kennen zou je weten dat…

  • … ik diep in mijn hart niet hou van onverwacht bezoek. Je bent altijd welkom, geef alleen wel even een belletje van tevoren.
  • … mijn favoriete huistrui heerlijk warm is. En afgrijselijk lelijk, in de ogen van mijn vriend. Daarom moet je dus eerst even bellen, dan trek ik snel iets anders aan 😉
  • … ik zonder enige moeite onder een bruggetje duik tijdens het geocachen (soort schatzoeken). Maar wel gillend op de bank sta bij het allerkleinste spinnetje.
  • … er van mezelf pas een nieuwe mobiel mag komen als de oude volledig opgeruimd is. Nog 3081 foto’s te gaan, and counting.
  • … mijn vriend en ik graag de wereld over reizen, van andere culturen leer je oneindig veel. Bij voorkeur in onze klassieker, een oranje Volvo Amazone uit 1967. Onze eigen Herbie.
  • … ik regelmatig een workshop bezoek. Uiteenlopend van fietsonderhoud tot mindreading. Soms is het onverwacht fantastisch leuk (filosofie), soms weet je heel zeker dat je nóóit meer gaat (stembevrijding).

Let's go!

Wat denk je ervan, zullen we aan de slag gaan? Vul dan even het contactformulier in via onderstaande knop. Ik reageer zo snel mogelijk, en vrijwel altijd binnen 24 uur. Ik hoor graag van je.